من از قصه زندگی ام نمی ترسم
من از بی تو بودن به یاد تو زیستن و تنها از خاطرات گذشته تغذیه کردن می ترسم.
ای بهار زندگی ام
اکنون که قلبم مالا مال از غم زندگیست
اکنون که باهایم توان راه رفتن ندارد
برگرد
باز هم به من ببخش احساس دوست داشتن جاودانه را
باز هم آغوش گرمت را به سویم بگشا
باز هم شانه هایت را مرحمی برایم قرار بده.
بگزار در آغوشت آرامش را به دست آورم
بدان که قلب من هم شکسته
بدان که روحم از همه دردها خسته شده.
این را بدان که با آمدنت غم برای همیشه من را ترک خواهد کرد.
بس برگرد که من به امید دیدار تو زنده ام

من از خدا خواستم،
نغمه هاي عشق مرا به گوشت
برساند تا   لبخند مرا
هرگز فراموش نكني و
ببيني كه سايه ام به
دنبالت است تا هرگز
نپنداري تنهايي.
ولي اكنون تو رفته اي ،
من هم خواهم رفت
فرق رفتن تو با من اين
است كه من شاهد رفتن تو هستم

در اخرين لحظه ديدار به
چشمانت نگاه كردم و
گفتم بدان اسمان قلبم
با تو يا بي تو بهاريست
همان لبخندي كه توان را
از من مي ربود بر لبانت
زينت بست.
و به ارامي از من  فاصله
گرفتي بي هيچ كلامي.
من خاموش به تو نگاه می كردم
و در دل با خود مي گفتم :اي كاش اين قامت
نحيف لحظه اي فقط لحظه اي  مي انديشيد كه
اسمان بهاري يعني ابر
باران رعد وبرق و طوفان
ناگهاني
و اين جمله ،جمله اي
بود بدتر از هر خواهش
براي ماندن و تمنايي
بود براي با او بودن.

 اگر لذت ترك لذت بداني
دگر شهوت نفس لذت نخواني

کاش کودک بودم تا شبها قبل از اینکه بفهمم چه کسی برایم لالایی گفته،
عمیق ترین خواب دنیا را داشتم.وصبح ها با خمیازه وعشوه ای کودکانه،
بعد از همه از خواب برمی خواستم.
ای کاش کودک بودم ، تا هر وقت دلم می گرفت با صدای بلند گریه می کردم
و داد می زدم تا همه درد مرا بفهمند.
ای کاش کودک بودم ، تا عروسکهایم را در اختیار می گرفتم و
هر گونه که دوست دارم با آنها بازی می کردم و هیچ وقت عروسک هیچ کس نمی شدم.

ای کاش کودک بودم ،تا بزرگ ترین شیطنت زندگیم نقاشی روی دیوار بود.
ای کاش کودک بودم ، تا از ته دل می خندیدم،
نه اینکه مجبور باشم همواره تبسمی تلخ بر لب داشته باشم.
ای کاش کودک بودم ، تا در اوج ناراحتی و درد با یک بوسه تو،
همه چیز را فراموش می کردم.

و باز هم یک روز بارانی و خاطره ای دیگر . تمام روزهای زندگی ام پر شده از خاطرات روزهای بارانی. قطره های باران که به زمین می رسند گویی سیلی محکمی به قلب من نواخته می شود و من زیر باران این همه غم می شکنم . امروز هم باران ترانه دیگری آغاز کرده، تا با آن قلب شکسته مرا بیش از این بشکند . اما گویی امروز این ترانه رنگ و بوی دیگری دارد. نمی دانم اما شاید این بار آسمان دلش به حالم سوخته و می گرید. مثل اینکه او هم فهمیده است که من چه می کشم آخر او شاهد تمام خاطراتم در روزهای بارانی بوده است. نمی دانم چرا این بار دلم به حال خودم سوخته است و چشمانم بارانی گشته اند. آسمان با قطره های آب می بارد و دل من با قطرات اشکم . همیشه از خودم می پرسم اگر آسمان ببارد زمین سیراب می شود اما چرا چشمان من هرچقدر می بارند دلم سیراب نمی شود و دست از گریه کردن بر نمی دارد. شاید دل آسمان پاک تر از دل من است.

در جلسه امتحان عشق

عشق در تب و تاب نگاه تو بهانه ایست برای بودن من

و چشم های تو حرمت عشق را اعتبارند

خسته ام ... خسته .... خسته ی خسته ...خسته ام از نوشتن از عشق ... از نوشتن از این همه دروغ ...خسته از این کلمات کودکانه ...از این دلخوشی های بچه گانه ...خسته از این سردرگمی .. خسته از فراموش کردن بودنم ..فراموش کردن هستی ام...وجودم...خسته از بازیهای بچه گانه .. خسته از دویدن ... برای رسیدن ... برای رسیدن به هیچ !خسته از شنیدن ناله های عاشقانه عاشقی در کنج تنهایی هایش ... خسته ام از این اعتیاد قلبم به عشق ... از اعتیاد

به گل پرپر شده تسلیت می گویم .
خواب غفلت احتیاج به بستر ندارد .
ابر به اندازه ای لطیف بود كه باران نباریده در درونش دیده می شد .
تا آخرین ضربه قلبم را ، در سینه زندگی خالی می كنم .
شهاب دردل شب فریادی به روشنی روز می كشد .
سكوت گورستان پشتوانه خواب جاودانه است .
ابر ، باران نباریده را بسته یندی می كند .
زندگی حاصل جمع گذران است .
هماغوشی میله های قفس ، آزادی پرنده محبوس را در پی دارد .
میكروب نسبت به تشخیص آزمایشگاه تقاضای تجدید نظر دارد .
هرگز اختلاف طبقاتی بین مرغ و خروس حل نمی شود .
شیره خام نباتی هنگام بالا رفتن از درخت سقوط كرد .
مغزم درگذشت و افكارم بدون سرپرست ماندند .
بستن دست و پای عنكبوت احتیاج به نخ ندارد .
ردپای ماهی نقش بر آب است .
می گفت فایده پنجره اینست كه اگر از در بیرونت كردند ، از آن می توانی دوباره داخل شوی .
مرگ مهمانیست كه همه انتظار آمدنش را دارند ولی هیچكس از آمدنش شاد نمی شود .
شب را به انتظار صبح می كند تا در روشنایی روز پرده ها را بكشد و به خورشید اجازه ورود ندهد .
هر وقت اشك به میهمانی چشم می آید آنرا به زور بیرونش می كنند و نامش را گریه می گذارند .
روباه دم بریده شاهدی نیافت تا در دادگاه به نفعش رای دهد .
آنقدر از زندگی سیر شده بود كه هیچكس تحمل بوی او را نداشت .
جان آدمها تنها امانتی است كه بد حسابترین آدم ها هم مجبور به برگرداندن آن به صاحبش هستند .
یكی می گفت : آنها كه دارند می میرند دیگر معلوم نیست چه مرگشان است .
یكی می گفت : شیرینی دیگران به جای خود ، حلوای شما مزه دیگری دارد .
یكی می گفت : آرزو دارم پرواز روحم را تا دور دستها به تماشا بنشینم .
یكی می گفت : مرگ ، مانع كش پیدا كردن زندگی است .
یكی می گفت حالا كه حریف مرگ نیستی ، زندگی كن ...
یك می گفت :‌مرگ حایل بین حال و آینده است .
مرگ به رسم یادبود با زندگی عكس گرفت

من عاشق هیچ كس نیستم. من عاشق غروبم. عاشق نشستن و خیره شدن به غروب. من عاشق ابرم كه هرچه شبنم از

دلم برای کسی تنگ است

به تو دلبسته شدم

عادت همه چیز را ویران می کند وای به روزی که چیزی حتی عشق عادتمان شود . . .
عاشق کم است و سخن عاشقانه فراوان دیگر سخن عاشقانه گفتن،دلیل عشق نیست وآواز عاشقانه خواندن،دلیل عاشق بودن ولی ای دوست،تو نگاه عاشقانه ات راعاشقانه نگهدار و کلام ساده ی عاشقانه ات راخالصانه بگو و همیشه به یاد عشق عاشقانه عاشق باش شاید عاشقانه کمی دوستت بدارند . . . شاید

این دیدارشاید آخرین دیدارما باشد
آخرین درود و آخرین بدرود
آخرین نگاه و آخرین لبخند
وما مجبوریم به این جدایی مقتدرتن دردهیم
تلخی این وداع ناگزیررا شاید دیگرهیچ وقت شیرینی دیداری دوباره بی رنگ نکند
شاید دیگر خواب هیچ کوچه ای را صدای قدم های ما برهم نزند
شاید هیچ وقت فرصت نکنی که برای سلام کردن به من پیشدستی کنی
شاید دیگرفرصت نکنم برای نگاهت غزل بنویسم
اصلا شاید همین فردا
یا یکی ازهمین فرداهای نارنجی که خواهند آمد
عکسم را کنارنوشته ای که شروعش" انالله و اناالیه راجعون" است
برروی دیوارسیمانی کوچه تان ببینی..
اما، توصبورباش، خم به ابرو نیاور
ما ،همه درنبرد با تقدیربازنده ایم
راستش...مردن، اتفاق تازه ای نیست
و زندگی هم
دیگر نمی تواند، آش دهن سوزی باشد

گفتم: خدای من، دقایقی بود در زندگانیم که هوس می کردم سر سنگینم را که پر از دغدغهء دیروز بود و هراس فردا بر شانه های صبورت بگذارم، آرام برایت بگویم و بگریم، در آن لحظات شانه های تو کجا بود؟
گفت: عزیز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی که در تمام لحظات بودنت بر من تکیه کرده بودی، من آنی خود را از تو دریغ نکرده ام که تو اینگونه هستی. من همچون عاشقی که به معشوق خویش می نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم.
گفتم: پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی، اینگونه زار بگریم؟
گفت: عزیزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آید عروج می کند، اشکهایت به من رسید و من یکی یکی بر زنگارهای روحت ریختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان، چرا که تنها اینگونه می شود تا همیشه شاد بود.
گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟
گفت: بارها صدایت کردم، آرام گفتم از این راه نرو که به جایی نمی رسی، تو هرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ فریاد بلند من بود که عزیزتر از هر چه هست، از این راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهی رسید.
گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی؟
گفت: روزیت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی، پناهت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی، بارها گل برایت فرستادم، کلامی نگفتی، می خواستم برایم بگویی آخر تو بندهء من بودی چاره ای نبود جز نزول درد که تو تنها اینگونه شد که صدایم کردی.
گفتم: پس چرا همان بار اول که صدایت کردم درد را از دلم نراندی؟
گفت: اول بار که گفتی "خدا" آنچنان به شوق آمدم که حیفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم، تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر، من اگر می دانستم تو بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن اصرار می کنی همان بار اول شفایت می دادم.
گفتم: مهربانترین خدا ! دوست دارمت ...
گفت: عزیز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ...
 
خدایا به خاطر همه عنایاتی که به من داری ازت ممنونم. تو تمام لحظه های نیازم فقط خواستمت. ولی تو منو واسه همیشه میخوای . توی این لحظه های تردید و تنهایی تنهام نذار. قدرت خواستن و رسیدن عطا کن. به این وجود ناتوان و کمکم کن تا من بر زمان حكم برانم، نه آنكه گوش به فرمان بادا بادای ایام باشم ...
کمکم کن تا پیش از آنكه مرا بفهمند به سوی دركشان گامها بردارم

نامت چه بود؟ آدم

فرزندِ كی ؟ من را نیست نه مادری و نه پدری بنویس اول یتیم عالم خلقت

موج می كوبد به روی ساحل خاموش
پخش می گردد چنان مستی به جای افتاده ، بس مدهوش
می رود نعره زنان ، واین بانگ باز از دور می آید :
« آی آدمها !» ...
و صدای باد هردم دل گزاتر ،
در صدای باد بانگ او رهاتر
از میان آب های دور و نزدیك
باز در گوش این ندا ها :
« آی آدمها !»

بنویس با اشكهایت یك سطر از روزگارت

شبی از التهاب سوزان تر
خفته بر سینه سپیدِ سحر
در سر ماه فكر رفتن نیست
صبر خورشید آمده ست به سر
نه شب است و نه روز،هیچ كدام
گرگ و میش است آسمان یکسر
جنگِ شیرین نور و تاریكی ست
مثل خط های تیره مرمر
شب و روز از تن من و تو چكید
روی بستر، میان خاكستر
از نژاد شب و عشیره صبح
نطفه بسته قبیله ای دیگر

ای به دل گردیده پنهان همچوجان

آرام چون شبهای مهتابی ست چشمانت
ابر ، آسمان ، دریا ! چقدر آبی ست چشمانت
می خواهم امشب گم شوم در چشم تو هرچند
در پرنیان مخمل خوابی ست چشمانت
شعری شدم ، جانِ غزل گشتم ــــ خیال انگیز ــــ
امشب كه در اعماق بی تابی ست چشمانت
در لحظه های ابری و بارانی ات ، یكریز ،
یك آسمان آبی عنّابی ست چشمانت
من شاعر چشم توام ، بانو نمی دانی ،
آرام چون شبهای مهتابی است چشمانت

حیف ، حیف که عمرم به پای توهدر شد

نمی دانم چرارفتی